MENÜ
İzmir 27°
Ege'de Sonsöz
PAYLAŞ 
Facebook'ta Paylaş
Facebook'ta Paylaş
Facebook'ta Paylaş
Facebook'ta Paylaş
Facebook'ta Paylaş
Yasemin kokulu sokak…  Ve ‘siz’ yoksunuz… 2020
Oya DEMİR
YAZARLAR
29 Haziran 2020 Pazartesi

Yasemin kokulu sokak… Ve ‘siz’ yoksunuz… 2020

Annemli babamlı o erken sabahlar 

Tüm yaşamımın belki en güzel şeyiydi 

Yatak örtülerinde sabah güneşi 

Ve sanki kardeşimiz olan eşyalar

Sakince açılıp kapanan bir kapı 

Bir masa, ağır başlı duruşuyla 

Yarı aydınlıkta, koridorda 

Aynadan, konsoldan yansıyan ışıltı

Şimdi bu erken sabah saatinde 

Acıtıyor kalbimi özlemle 

O sabah vaktin görüntüleri

Babamın güzel, ağır başlı yüzü 

Annemin azıcık hüzünlü 

Ve hep azıcık telaşlı gölgesi

“O Erken Sabahlar”; Büyükada, Temmuz 2006 – Ataol Behramoğlu

Saatler ve günler birbirini kovalıyor… Zaman akıyor dedikleri şey çok daha hızlı yaşanıyor. Dünya dönmeye, insanlık sorunlarla mücadele etmeye, arada kendine nefes alacak zamanlar yaratmaya  bazen de ‘mış’ gibi yaşamaya devam ediyor. Akmayan, gitmeyen tek şey o gün… ‘Sensiz’likten ‘sizsiz’liğe geçtiğimiz yasemin kokulu sokakta sizi hala çok özlüyoruz. 

Bu Haziran yine günler yağmurlu… Artan yasemin kokularına, zaman zaman yağmurun kokusu ekleniyor. Bazen birden çok sıcak oluyor, bir yerlerden deprem, sel, kayıp haberleri geliyor. Tüm bunlara ek aylardır dünya pandemi ile mücadele ediyor. Yaşam evlerde, yalnız devam ediyor…Dünya ve alışkanlılarımız değişiyor. Değişmeyen tek şey yasemin kokulu sokak ve cevapsız sorular.   

Bu kadar gün sonra bugün; yasemin kokulu sokakta ‘seni-sizi’ hala çok özlüyoruz. ‘Sensiz’ 2.555,  ‘Sizsiz’ 1550 gün ve gece. Ve ben, hala aynı şeyi yazıyorum, hala aynı şeyi soruyorum. Ne yapsak kalırdınız? Cevap yok.

Cevapları vermeyen, veremeyen hayat öğretmeye devam ediyor. Öğrendik artık; acı zamanla azalmıyor, yer değiştiriyor. kalbinden ruhuna geçiş yapıyor, bir noktadan her noktaya yayılıyor, buruk bir gülümseme, bazen eksik bir kahkaha ile yüzüne, gözlerine işliyor. Biraz boynun bükülüyor, biraz duruşun değişiyor… Ama, acı, hiç ama hiç azalmıyor…

Öğrenmeye çalışıyoruz artık, yavaş yavaş sensiz/sizsiz evde yemek yapmayı, misafir ağırlamayı, hayatın getirdiği sürprizlerle, verdiğiniz fikirler olmadan mücadele etmeyi…Yemek senin elinden çıkmış gibi değil, tadı başka tuzu başka, sofralar çok eksik, bulduğumuz mücadele yöntemleri sensiz-sizsiz…

Eksik kaldığın hayatta, öğrenmeye çalışırken, her şey hatırlatıyor seni-sizi. Gözün takılıyor olmayan çiçeğin, yaşamayan fesleğinin yerine. Elinde kalıyor kırılan, eskiyen bir şey. Birden bir anı, sonra başka bir anı, onlarca anı uçuşuyor düşüncelerinde…Yaşamayan çiçeğin yerine yenisi geliyor, kırılan tamir oluyor, değişiyor. Değişmeyen tek şey ‘o an’

Gittikçe kalabalıklar içinde yalnızlaşan dünyada, farklı yerlerde, birbirinden kilometrelerce uzakta devam eden yaşantımızda, zaman geçerken, hayat akarken, anılara eksik yeni anılar eklenirken, yokluk hissi ile yaşanaya çalışırken  Seni-sizi çok özlüyoruz.

Hayat kahkahalarını, gülüşünü bizden zamansız alıp, derin özlemle bırakırken bizi, birden, o kadar zaman sonra kuşları verdi… Hep var mıydı? Yoksa şimdi mi duymaya başladık belli değil, sabahın ilk ışıkları… Gecenin son saati… Evin her yerinde yasemin kokusu ve kuş sesleri…Çiçeklerde, ağaçlarda, kuşlarda ‘sen-siz’. Ve bugün, yasemin kokularına eklenen kuş sesleri içinde hayata devam etmeye çalışırken seni-sizi çok özlüyoruz. 

Yasemin kokulu sokakta başlayıp hastane kokulu, renksiz, ruhsuz odalarda kaybettiğimiz mücadelemizde, ilk gün, ilk an neyse, 74. gün 500. gün , 2555. gün hep aynı…Hayat, 3 ayrı ülkede, 4 farklı şehirde, cevapsız sorular, olmayan anlamlar ile hep gittiğin/gittiğiniz ‘an’da. Zaman, bütün eksikleri ile sadece  ‘O gün ve O an’.... (2 Mart, 28 Haziran)

Hayat işte! Zaman bir anda durur. 

Hayat akar. An; hep  "o an", sadece ve sadece "o an" olur. 

Hayat akar, tüm duygular, düşünceler sadece "o an"da kalır. 

Yorum Ekle
Yorumunuz gönderildi
Yorumunuz editör incelemesinden sonra yayınlanacaktır
Yorumlar
 Şenay Özdağlar
 29 Haziran 2020 Pazartesi 10:37
Sen_sizi tanıyan olarak Demir gibiydiler, gerideki Demirler onları hala ışıldatıyor. Ektikleri tohum devam ediyor. Yasemin kokuları, limon ağacının her var olduğu yerdeler...
Yazarın Diğer Yazıları
Sayfa başına gitSayfa başına git
Masaüstü Görünümü  ♦   İletişim  ♦   Künye
Copyright © 2020 Ege'de Sonsöz